Te ver.... dat gaat er continu door me hoofd heen. ik ben te ver gaan ik had eerder moeten stoppen. het is nu te laat, nu ben ik een ongelovelijke mislukkeling,geen controle,geenbeheersing,geen nee kunnen zeggen tegen de mensen om me heen, niet tegen de dietiste en arts in gegaan., had ik dat maar wel gedaan. nu ben ik te ver gegaan.
Op de grond van de douch lig ik in elkaar gedoken, met mn ogen dicht, hopend dat het ophoud. Hopend dat alles ophoud, dat al mijn overbodige ''massa'' van zelf verdwijnd, hopend dat alle neg gedachten vanzelf verdwijnen, hopend dat het op houd die eeuwige strijd in mijn hoofd. Van binnen huil ik, maar geen traan die ik laat. het lukt niet het lijkt of ik verstijfd ben. Ondertussen stoomt het warme water over me heen. Mijn ogen dicht hopend dat ik even van de wereld verdwijn. En tijd later merk k dat ik er nog steeds zit, diepe zucht. Ik sta op scheer mn benen nog even en ga onder de douch vandaan, me omkleden en als een zombie verder. de gedachten blijven allemaal.
ik zit nu op mijn streef, na 4 jaar strijd tegen de anorexia is het dan zo ver. ik zit er op. zelfs een paar ons er boven. bijna 19 kilo meer dan mijn laagste gewicht. Ik zit volledig op het gewicht wat mijn ''behandelteam'' zo graag wil, mijn ''setpoint'' noemen ze dat geloof ik. het is niet eens een bmi van 20 . neen. een bmi van bijna 22. ik schaam me er voor. ik snap niet dat zij dit als een gezond gewicht zien. alles voor mij wijst er naar dat dit te ver is. ner zo als mijn laagste gewicht tever naar beneden was is dit te veel naar boven.
ik weet niet, ik besef me nu pas dat dit gewicht, dit lichaam '' het zal zijn'' hier zal ik het mee moeten doen. de rest van mijn leven. dat beangstigf me. die 10 minder lijken weer zo veel veiliger, spookt er door mn hoofd heen. neen neen dat mag ik niet denken dat is de anorexia. maar toch spookt het vandaag weer door mn hoofd heen. iets wat er maanden niet meer was.
ik baal, ik herken mezelf niet meer. niet meer in de spiegel. herkent iemand dit??
ik kijk zo min mogelijk/zogoed als niet in de spiegel. maar als ik een blik werp of langs een ruit kom dan herken ik die persoon niet meer. Totaal iemand anders. het is dat ik weet dat ''ik'' het ben maar daar houd het mee op. ik walg er van, het kan gewoon niet dat ik er zo uit zie.
zucht.... er gaat zo veel door mn hoofd. ik voel me zo alleen, waardeloos, walg van mezelf, slaap slecht, nachtmerries en herrinneringen die weer terug komen. gister een hele heftige herbeleving gehad.ik weet niet wat ik er mee moet, ik kan er niks mee, bij niemand. niemand .
zucht. mn vader heeft gekookt. ik moet avond eten. ...... want tja het eten/volgen van mijn voedingsadvies gaat natuurlijk gewoon door.
xxx | 
